Tek kişilik bir “genel başkan” gördük.
Tek kişi olsa da (hakkını yemeyelim) yaptığı işin hakkını verdi ve sahiplendiği unvanın asaletini parlattı.
Genel başkanı olduğu makamla ilgili kaliteli işler ortaya koydu. Çıkardığı işler üzerinden de genel başkanlık unvanını göğsünü gere gere kullandı.
Bu unvanı hâlâ kullanıyor. Ama kimsenin emeğini sömürmedi, kimsenin omuzlarına basarak yükselmedi.
İki kişilik bir “birlik” gördük.
Birisi birliğin genel başkanı, ötekisi genel sekreter unvanını kullandı.
Bu arkadaşların da hakkını yemeyelim; onlar da yaptıkları işin hakkını verdiler.
Bulundukları faaliyet alanlarında bir çığır açtılar, emek verdiler, ter döktüler ve başarılı da oldular.
Göğüslerini gere gere sahiplendikleri unvanları kullanıyorlar. Onlar da kendi kanatlarıyla uçuyorlar.
Şimdi de “kurucu başkan” çıktı.
Uzun bir makam isminin sonuna eklenen “kurucu başkan” unvanı...
Resmî bir oluşum yok, gerçekte var olan resmî üyeler yok. Ama kurucu başkan var!
Kurucu başkanın da hakkını yemeyelim diyeceğim...
Ama ne hikmetse, halay başı hep kendisi olmak ister.
Hani halay başı olarak oynamasını bilse gam yemeyeceğim.
Ritmini bozduğu halayda bile kurucu başkan işlemeli mendiller dağıtıyor.
Cin olmadan çarpmayı, toplamadan dağıtmayı iyi biliyor arkadaş.
Üç beş kişi kaldı, halay dağılmaz inşallah.
