Birçok toplantıda birkaç kişiyle bir araya gelmişsiniz.
Ne güzel!
Memleketin kangren olmuş sorunlarını konuşmaya başlamışsınız.
Daha ne olsun?
Sorunu henüz doğru dürüst tahlil etmemiş, tetkik yapmamış, teşhisini koymamışken;
Hangi akılla misafir olarak gelen insanları fotoğraf karesine üye gibi alıp servis ediyorsunuz?
Hangi akıl ve hangi reçeteyle valinin kapısına, vekilin kıyısına ha bire koşuyorsunuz?
Biraz durun!
Çünkü birkaç kişiyle de olsa bir araya gelip gerçekten fikir üretmek, sanıldığı kadar küçük bir başarı değildir.
Başardınız...
Toplumun derdiyle dertlenmek, gerçekten üst düzey bir meziyettir.
Yakalamak üzeresiniz.
Fikir üretmek ise gerçekten elmas üretmek kadar kıymetlidir.
Üretmeye başladınız sayılır.
Siz, daha yolun başında olsanız bile bu memlekette zor olan bir yola girmişsiniz.
Bir çığır açmak üzeresiniz.
Gerçekten kaş yapmaya başlamışken...
Ne gerek var şu kalabalık görüntü sevdasına?
Ne gerek var, parasını verenin düdüğünü çalacağı lüks toplantı salonlarına?
Ne gerek var her toplantının ardından valiye, vekile, makama koşmaya?
Ne gerek var şahsınıza liderlik kisvesi biçmeye?
Bir düşüncenin değeri, arkasındaki insan sayısıyla ölçülmez.
Bir fikrin kıymeti, kiminle fotoğraf karesine girdiğinizle belirlenmez.
Sizin niyetiniz hizmetse, siz tek başınıza da bir hizmet ordususunuz.
Nitekim Bediüzzaman Said Nursî’nin çok anlamlı bir sözü var:
“Kimin himmeti milleti ise, o tek başına bir millettir.”
Öyleyse bırakın kalabalık görünmeyi.
Bırakın makamların gölgesinde güçlü görünmeye çalışmayı.
Bırakın fotoğraf karelerini doldurmaya çalışmayı.
Az olun ama öz olun.
Çok görünmeye değil, çok şey söylemeye çalışın.
Çünkü bu memleketin ihtiyacı kalabalık toplantılar değil, kalabalıkların içinde kaybolmayan birkaç sahici fikirdir.
Kaş yapayım derken göz çıkarmayın.
