İki hafta önce Iğdır’a bir programa gidiyorduk.
Taşlıçay çevre yolunda, hemen önümüzde bir kaza olmuştu. Sağlık ekipleri ve trafik polisi henüz olay yerine ulaşmamıştı.
Taksinin çarptığı genç, başı bir adamın dizinde, yolun ortasında boylu boyunca uzanıyordu.
Büyük ihtimalle çocuklarına götüreceği birkaç paket kek ile birkaç küçük meyve suyu kutusu da yolun ortasına saçılmıştı.
Programdan sonra öğrendik: Genç hayatını kaybetmişti.
Dün de Patnos’a bir taziyeye gidiyorduk.
Beton mikserinin hayattan kopardığı genç kızları konuşuyorduk. Sanayi sitesinin önünde, üç aracın karıştığı maddi hasarlı bir kazayı gördük.
Hamur-Tutak arasında, yeni yol kavşağında, hemen önümüzde yine feci bir kaza olmuştu.
Sağlık ekipleri telaşla koşuşturuyor, trafik polisi kontrollü geçişi sağlamaya çalışıyordu.
Bir tır yolun ortasına devrilmiş, çarptığı siyah otomobil ise... Allah muhafaza!
Program dönüşünde öğrendik: Aynı aileden beş kişi hayatını kaybetmişti.
Ağrı’daki trafik kazalarının 2025 ve 2026 yıllarına ait verilerine baktım. Ciddi bir felaketle karşı karşıyayız.
Şimdi düşünelim:
Trafik sorunu, sadece polis ve jandarmanın denetimiyle çözülebilecek bir iş midir?
Elbette değildir.
O hâlde zaman kaybetmeden harekete geçmek gerekiyor.
İl Trafik Komisyonunun trafik sorununu mühendislik, denetim ve eğitim açısından; üniversitenin ise psikolojik ve sosyolojik açıdan ele alıp irdelemesi gerekiyor.
Kaza sonrası “Hüküm Allah’ındır.” diyen aile büyüğünün acısını ve teslimiyetini elbette anlayabiliriz. İnancım gereği benim de tesellim odur.
Ancak bu teslimiyet, tedbir alma ve sorumluluğu yerine getirme görevini ortadan kaldırmaz.
Taziye mesajı yayımlama yarışına girip kazaların nedenlerini araştırmaz, gerekli tedbirleri almazsak...
Korkarım, daha çok ocağın sönmesine vesile olacağız.
