“Ciddi ciddi özür diliyorum.” dedi Bilge.
“İroni yapmadan, mecaz kullanmadan, kinaye etmeden özür diliyorum.
Hakkınıza çok girdim.
Oturduğum yerde defalarca eleştirdim. ‘Bu kadarı da fazla artık! Şehrimizi istila ettiler, bahçedeki kuşlar bile onların şivesiyle ötüyor...’ dedim.
Ve daha neler neler...
Yok, yok; iftira filan değil. Sizler de biliyorsunuz, iftirayla işimin olmadığını... Haklı olduğumu, doğru konuştuğumu da biliyorsunuz.
Ama gel gör ki başka bir şey daha biliyormuşsunuz:
İleri görüşlü olmadığımı...
‘At, kendisini besleyen sahibine göre kişner,’ derler ya; kişi de kendisini destekleyen lobiye göre hareket edermiş.
Ve başkasının lobisi destek oluyorsa...
Kardeşiniz Hıdır da gelse aynı, komşunuz Kizir de gelse aynıymış.
Hatta komşunuz Kizir kör nişancıymış da kardeşiniz Hıdır nereden vuracağını iyi bilirmiş...”
Bilge, biraz duraksadı.
Kısa bir özrün mazeretini uzun uzun açıklamaya gerek yoktu. Zaten arif olana tarif gerekmezdi.
“Ciddi ciddi özür diliyorum.
İroni yapmadan, mecaz kullanmadan, kinaye etmeden özür diliyorum.
Kardeşim Hıdır öğretti artık:
Makamı verenin notayı da verdiğini.”
(Yıl sonunda okuyucularla buluşacak olan “...... Dertli Öyküler” adlı eserimin son öyküsüdür.)
