Sen çıkıp gidersen bizi bir arada tutan bağlar kopar. Kötüler bozar toplumun dengesini, zalimler kadeh kaldırır mazlumun gözyaşlarına...
Gitme!
Kanunlar ritüele dönüşür. Adalet can çekişir mahkeme salonlarında. Sarsılır mülkün temeli; toprağın altına düşer güçsüzler, üstünde zalimlerin ocağı tüter...
Gitme!
Güven kaybolur, insanlar birbirine şüpheyle bakar. Verilen sözlerin selası okunur minaresiz damlarda. İyilik unutulur ve emanetlerin mezar taşıları bile çalınır...
Gitme!
Liyakat yara alır, iş ehlinin elinden çıkar. Vicdan kim vurduya gider, adam kayırmalar başlar. Hesap gününün sahibini unutur yalakalar, güce tapar...
Gitme!
Kötülük normalleşir, zulüm sıradanlaşır. Dürüstlük darağacında sallanır. Çoğunluk lal olur, sağduyu sağır çıkar, bilgeler kör kalır...
Gitme!
Sen gidersen meta değer kazanır, insan değerden düşer...
Gitme!
Makamlar büyür, şahsiyetler küçülür. Unvanlar zirve yapar, itibar zindanlarda çürür...
Gitme!
İnsana “Düşme!” diyor şair akranım İbrahim Dizlek. Sen düş ama ne olursun, yakamızdan düşüp gitme!
Ey Ahlak!
Bizi sensizliğin insafına bırakıp gitme!
Sensiz biz toparlanamayız...
Gitme!
