Ortama çöken sessizliği Nigar bozdu.
“Mehmet!” diye seslendi. Kocasının kendisine baktığını görünce devam etti:
“Kurt sürüye saldırdığı zaman ne yapıyorsunuz?”
Mehmet, karısının yüzünü şaşkın gözlerle taradı. Gayet ciddi duruyordu.
“Ne yapacağız, sürüye zarar vermemesi için elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz. Ateş ediyoruz, köpekleri salıyoruz, yüksek sesler çıkarıyoruz…”
Nigar bu kez sordu:
“Bütün çabalarınıza rağmen kurt sürüden bir koyun aldı diyelim. Aynı mücadeleye yine devam ediyor musunuz?”
Mehmet, mesleğinin en iyilerindendi. Düşünmeden cevap verdi:
“Mücadeleye devam edilmez mi? Daha çok mücadele ediyoruz. Kurt, bir koyunla yetinmez ki! Kurda daha büyük bir cesaretle karşı koyup mücadele etmezsen sürünün hepsini kaybedersin…” dedi.
Nigar istediği cevabı almıştı:
“Ve sen, aynı zamanda ailemizin de çobanısın, değil mi?” diye sordu.
Mehmet, hasta karısının ne demek istediğini anlamaya başlamıştı.
“Evet, ailemizin de çobanıyım.” dedi.
Nigar, soğukkanlılıkla anlatmaya başladı:
“Ölüm de kurt gibi saldıracak aile fertlerine... Onun senden aldıklarına üzülüp mücadeleyi bırakırsan, ailenin geri kalanını da kısa sürede kaybedersin...”
(Karanlık Ovaya Doğru adlı romanımdan sadeleştirilmiştir.)
