GÖNÜLSÜZ AŞIN BEREKETİ OLMAZ
Raif Medetoğlu
“Gönülsüz aş, ya karın ağrıtır ya baş.”
Bazen bir atasözü, koca bir hayatın özetidir.
İnsan bazı işleri yapar ama gönlünü o işe vermez.
Bazı insanların yanında bulunur ama kalbi orada değildir.
Bazı sorumlulukları taşır ama taşıdığı şeyin anlamını düşünmez.
Sonra da ortaya çıkan sonuçtan şikâyet eder.
Oysa mesele çoğu zaman işte değil, işe yüklediğimiz niyettedir.
Gönülsüz yapılan iş, daha başlamadan yorulmuştur.
Çünkü insanın eli bir işi yapabilir; fakat gönlü o işe eşlik etmiyorsa, ortaya sadece şekil çıkar, ruh çıkmaz.
Bir hizmet düşünün…
İnsanlara yardımcı olmak için yapılıyorsa hizmettir.
Sadece görünmek için yapılıyorsa gösteridir.
Bir dostluk düşünün…
Güven üzerine kurulmuşsa dostluktur.
Menfaat üzerine kurulmuşsa hesap ortaklığıdır.
Bir sorumluluk düşünün…
Vicdanla taşınıyorsa emanettir.
Mecburiyetle taşınıyorsa yüktür.
İşte bu yüzden bazı sofralar insanı doyurmaz.
Çünkü sofrada yemek vardır ama gönül yoktur.
Bazı sözler kulağa ulaşır ama kalbe ulaşmaz.
Çünkü söz vardır ama samimiyet yoktur.
Bazı insanlar yanımızdadır ama kendilerini bize vermemişlerdir.
Çünkü bedenleri vardır ama gönülleri başka yerdedir.
İnsanı asıl yoran, yaptığı iş değil; gönülsüz taşıdığı yüktür.
Hayatta herkes her işi sevmek zorunda değildir.
Fakat insan, üstlendiği sorumluluğun hakkını vermek zorundadır.
Yapamayacaksan açıkça söyle.
İstemiyorsan dürüstçe ifade et.
Gönlün yoksa insanları beklentiye sokma.
Çünkü gönülsüz verilen söz, karşı tarafın umutlarını; gönülsüz yapılan iş ise güvenini tüketir.
En tehlikelisi de şudur:
İnsan bir süre sonra kendi gönülsüzlüğünü normal zannetmeye başlar.
İşte orada karakter aşınması başlar.
Çünkü insan sadece başkalarını değil, zamanla kendisini de kandırmaya başlar.
Hayat bize şunu öğretmeli:
Her işi yapmak zorunda değiliz; fakat yaptığımız işi hakkıyla yapmak zorundayız.
Bir insanın kalitesi, yalnızca ne yaptığıyla değil, yaptığı işe ne kattığıyla ölçülür.
Niyet…
Samimiyet…
Gayret…
Sorumluluk…
Bunlar yoksa en güzel iş bile zamanla baş ağrısına dönüşebilir.
Belki de atasözünün bize bıraktığı en büyük ders budur:
Gönlün olmayan yerde bedenini yorma.
Ama gönlünü verdiğin yerde de sorumluluğunu yarım bırakma.
Çünkü gönülsüz yapılan iş insana yük olur.
Gönülden yapılan iş ise insana anlam kazandırır.
Ve insan, yaptığı iş kadar değil; işine kattığı gönül kadar insandır.
