Romanımdan kısa bir bölüm...
Mahi Ana, doksan yaşını çoktan geçmiş, cesur ve bilge bir kadın; aynı zamanda köyün hem ebesi hem hekimi...
Dışarıdan gelen gelinler hariç, bütün bu kadın ve kızlarının, hatta eşlerinin ve erkek evlatlarının ebesi...
Penceresi toprak damda bulunan tek odalı evinde tek başına yaşıyor ve kocasını on yıl önce kaybetmiş.
Bu evde üç çocuk büyütmüş, devlet memuru olan çocukları farklı şehirlerde yaşıyorlar. Onlarca torunu vardı ama çoğunu tanımıyor.
Babalarının taziyesine gelen çocuklarını ve eşlerini bile zor tanımış...
Çocukları köye dönmüyorlar, Mahi Ana ise şehirde yaşamak istemiyor.
Durum böyle olunca, çocukları değil de Mahi Ana ayrılığın hasretiyle yaşıyor, kavuşmanın umuduyla hayata tutunuyor.
Çocuklarından, “Gel bizimle yaşa...” diye bir teklif almamış ama almış olsa bile köyünü, evini bırakıp gitmeyeceğini biliyor.
“Çocukların memur, durumları iyi, git yanlarına; sana hizmet etsinler...” diyen komşularına Mahi Ana:
“Korkuyorum kızlar, korkuyorum!” diyor ve ekliyor:
“Bana soracak olursanız, mezar ile gurbet aynıdır derim, hatta ikiz kardeştirler derim. Çünkü ikisi de aldığını insana geri vermiyor. Sevdiklerimin oralarda olduklarını biliyorum ama gitmeye korkuyorum...”
Karanlık Ovaya Doğru, yalnızca bir hikâyenin değil; insanın toprağıyla, geçmişiyle, sevdikleriyle ve kendi yalnızlığıyla hesaplaşmasının romanı.
Roman okumayı seven dostlarımın kitabımı temin edip okumalarını isterim.
Belki Mahi Ana'nın korkusunda, hepimizin bildiği ama adını koyamadığı bir duygu bulurlar.
