Yolcu, atı ve köpeğiyle yokuş yukarı ilerliyormuş. Güneş tepede, hava yakıcıymış. Üçü de susuzluktan bitkin düşmüşler.
Bir dönemecin ardında, görkemli bir mermer kapı görmüşler. Kapı, ortasında bir çeşme bulunan geniş bir meydana açılıyormuş.
Yolcu, kapıdaki bekçiyi:
“İyi günler,” diye selamlamış. “Burası harika bir yer. Adı nedir?”
“Burası cennet,” diye cevap vermiş bekçi.
“Ne iyi! Cennete gelmişiz. Çünkü çok susadık.”
“İçeri girip dilediğin kadar su içebilirsin,” demiş bekçi.
“Peki ya atım ve köpeğim?” diye sormuş yolcu. “Onlar da çok susadılar.”
Bekçi başını sallamış:
“Kusura bakmayın, buraya hayvanlar giremez.”
Yolcu çok susamış olmasına rağmen, suyu tek başına içmek istememiş, yoluna devam etmiş.
Epeyce bir süre sonra, eski görünümlü küçük bir kapıya varmışlar. Kapı, iki yanı ağaçlarla çevrili toprak bir yola açılıyormuş.
Ağaçlardan birinin altında, uyur gibi yatan bir adam varmış.
Yolcu ona yaklaşarak:
“İyi günler,” demiş. “Atım, köpeğim ve ben çok susadık.”
Adam eliyle ileriyi göstererek:
“Şurada, taşların arasında bir pınar var. Gidip istediğiniz kadar su içebilirsiniz,” demiş.
Yolcu, atı ve köpeğiyle birlikte pınara gidip susuzluklarını gidermiş, sonra dönüp sormuş:
“Buranın adı nedir?”
“Cennet,” demiş adam.
“Cennet mi? Ama mermer kapının önündeki bekçi bana oranın cennet olduğunu söyledi.”
Adam gülümsemiş:
“Orası cennet değil, cehennemdir.”
Yolcunun aklı iyice karışmış:
“Peki, sizin adınızı kullanmalarına neden izin veriyorsunuz? Yanlış bilgi vermeleri büyük bir karışıklığa yol açar.”
“Hiç de değil,” demiş adam. “Aslında bize büyük bir iyilik yapıyorlar. Çünkü menfaati uğruna dostlarına sırt çevirenlerin hepsi orada, cehennemde kalıyor. Dostlarını yarı yolda bırakmayanlar ise buraya, cennete ulaşıyor.”
Bu hikâye, Paulo Coelho’nun Şeytan ve Genç Kadın adlı romanındaki anlatıdan sadeleştirilmiştir.
