Bizim kaybımız, hep yerli Hıdır ile yabancı Kizir arasında kalmakla başladı.
Yerli Hıdır oturdu makama, yönettiği kurumun hâli içler acısı oldu.
Hizmeti eş, dost, aşiret kaptı.
Parası ve sopası olanlara, “Baş köşeye buyurun efendim!” denildi. Memleketin gariban ve unvansız evlatları ise kapı dışarı edildi.
Yabancı Kizir oturdu makama, yönettiği kurumun hâli daha da beter oldu.
Hizmeti hemşehri, cemiyetçi, mafya kaptı.
Sadece unvan sahiplerine randevu verildi. Memleketin gariban ve unvansız evlatları yine kapı dışarı edildi.
Konu, memleketin gariban ve unvansız evlatlarına hizmet olunca;
Yerli Hıdır aşiretine güvendi, pervasızlaştı, çalışmadı.
Yabancı Kizir cemiyetine güvendi, pervasızlaştı, çalışmadı.
Aslında ikisi de makamın gerektirdiği sorumluluğu taşıyacak kapasitede değildi. Torpille gelip makamdan kişilik devşirdikleri için halka mesafeli durdular, hizmette başarısız oldular.
Her neyse!
Konu makamda kalmak olunca;
Hizmet isteyen memleketin gariban ve unvansız evlatlarına Hıdır da Kizir de aynı olumsuz tepkiyi gösterdi.
Bizim kaybımız özetle budur.
Peki, ne yapabiliriz? Bu kaybımızı nasıl telafi edebiliriz?
Benim fikrimi soracak olursanız, artık makamda Hızır otursun istiyorum.
Ne yerli Hıdır ne yabancı Kizir!
Makama; aşireti, cemiyeti, parası ve sopası olan değil; adaleti, liyakati ve hizmet aşkı olan biri otursun.
İlle de Hızır olsun, olmazsa adam olsun!
