AĞRI'YA 5.105 KİŞİLİK İSTİHDAM MÜJDESİ!

Milletvekili Sayın Ruken Kilerci'nin  manşetten verdiği müjde ile ilişkili bir kaç kelam etmek istiyorum.

Sayın kilerci  evvela ,Ağrı'ya İŞKUR İşgücü Uyum Programı kapsamında 5.105 kişilik kontenjan tahsis edilmesi elbette önemli bir destektir. 

Geçim mücadelesi veren binlerce hemşehrimiz için bu imkânın kıymetini inkâr edemeyiz. 
Emeği geçenlere teşekkür ediyor, hayırlı olmasını diliyorum.

Ancak bir şehrin geleceğini konuşuyorsak, gelen müjdeleri takdir etmek kadar, geleceğe dair daha büyük sorular sormak da sorumluluğumuzdur.

Bu paralelde ,geçici istihdamdan kalıcı üretime, yardımdan kalkınmaya geçişin bir yolunu bulmak gerekmez mi?

Program 10 ay süreyle ve haftada üç gün çalışma esasına göre uygulanacak. Peki 10 ayın sonunda ne olacak? Bu insanlar yeniden iş arama mücadelesine mi dönecek?

Asıl meselemiz tam da burada başlıyor.

Bizim itirazımız istihdam desteğine değil, istihdam politikasının geçici çözümlerle sınırlı kalmasınadır.

Atalarımızın güzel bir sözü vardır: Balık vermek yerine balık tutmayı öğretmek!

Elbette ihtiyacı olana balık vermek insani bir sorumluluktur. Fakat asıl başarı, insanın kendi emeğiyle balık tutabileceği imkânları oluşturmaktır.

Ağrı'nın ihtiyacı tamda budur.

Peki neden üretim ekonomisine geçemiyoruz?

Hayvancılık potansiyelimiz var. 
Tarımsal üretim kapasitemiz var. 
Genç ve çalışmaya hazır bir nüfusumuz var. Gürbulak Sınır Kapısı gibi stratejik bir ticaret avantajımız, Organize Sanayi Bölgemiz ve üniversitemiz var.

Bütün bu imkânları bir araya getirerek neden güçlü bir üretim ekonomisi oluşturamıyoruz?

Neden hayvancılığımızı et ve süt entegre tesisleriyle katma değere dönüştürmüyoruz?

Neden tarımsal ürünlerimizi işleyip markalaştıracak gıda sanayisi yatırımlarını geliştiremiyoruz?

Neden tekstil, yem, ambalaj, soğuk hava depoları ve lojistik alanlarında büyük yatırımları Ağrı'ya çekemiyoruz?

Neden Organize Sanayi Bölgemizi üretim yapan, ihracat gerçekleştiren ve binlerce insana iş imkânı sağlayan bir ekonomik merkeze dönüştüremiyoruz?

Bunlar hayal değil. Doğru planlama, yatırımcı iradesi, kamu desteği ve kurumsal koordinasyonla gerçekleştirilebilecek hedeflerdir.

5.105 kişilik istihdam neden bir üretim seferberliğine dönüşmesin?

Bir an için farklı bir senaryo düşünelim.

Ağrı'nın geçici istihdam programlarıyla sınırlı kalmayan, özel sektör yatırımlarını merkeze alan beş yıllık bir üretim ve kalkınma programı olsaydı...

OSB'de yatırım yapacak girişimcilere arsa, altyapı, finansman ve teşvik kolaylıkları sağlansaydı...

Üniversitemizin akademik birikimi, meslek liselerimizin eğitim kapasitesi, kamu kurumlarımızın koordinasyonu ve iş dünyamızın sermayesi aynı hedef doğrultusunda buluşturulsaydı...

Bugün yalnızca geçici iş imkânlarını değil, yarın binlerce insanımıza kalıcı istihdam sağlayabilecek fabrikaları ve üretim tesislerini konuşuyor olabilirdik.

Elbette 5.105 kişilik kontenjanın doğrudan bir fabrika yatırımına dönüştürülmesi gerçekçi değildir. Ancak bu büyüklükteki bir istihdam gündemi, Ağrı için çok daha kapsamlı bir kalkınma hamlesinin başlangıç noktası olabilir.

Peki, Ağrı neden özel bir teşvik modelini hak ediyor?

Sanayi ve Teknoloji Bakanlığının İl SEGE-2025 araştırmasında Ağrı'nın 81 il arasında son sırada yer alması, üzerinde ciddiyetle durulması gereken bir tablodur.

Ağrı'nın mevcut teşvik sisteminde 6. bölgede bulunması önemli avantajlar sağlasa da aynı teşvik bölgesinde yer alan diğer illerin daha avantajlı olduğu aşikardır.
Bu durum Ağrı'yı söz konusu aynı teşvik sisteminde bulunan illerle aynı ekonomik şartlara sahip olma imkanını kısıtlamaktadır.

Lojistik maliyetlerimiz, sermaye yetersizliğimiz, sanayi altyapımızın sınırlılığı ve coğrafi dezavantajlarımız ayrı ayrı değerlendirilmelidir.

Bu nedenle Ağrı'nın yapısal dezavantajlarını esas alan, yatırımcıya gerçek rekabet gücü kazandıracak yeni bir 7. Bölge Teşvik Modeli üzerinde çalışılması gerektiğine inanıyorum.

Bu talep yalnızca daha fazla teşvik istemek değildir. Ağrı'nın ekonomik gerçeklerinin bilimsel verilerle ortaya konulması ve yatırım politikalarının bu gerçeklere göre yeniden düzenlenmesi talebidir.

Ağrı'nın geleceği ortak akıl, ortak gelecek, ortak sorumluluk ile planlanmalıdır.

Bu mesele yalnızca hükümetin, milletvekillerimizin veya yerel yöneticilerimizin sorumluluğuna bırakılabilecek bir mesele değildir.

Valilik, belediyeler, üniversite, SERKA, ticaret ve sanayi odaları, OSB yönetimi, iş dünyası ve sivil toplum kuruluşları ortak bir hedef etrafında buluşmalıdır.

Ağrı için beş yıllık bir üretim ve yatırım master planı hazırlanmalı; öncelikli sektörler belirlenmeli, yatırımcı dosyaları oluşturulmalı ve her projenin sorumlusu, finansmanı ve takvimi netleştirilmelidir.

Çünkü kalkınma, birbirinden habersiz yürütülen projelerin toplamı değil, ortak bir hedefe yönelmiş kurumsal iradenin sonucudur.

Son söz: Bizim aradığımız geçici iş değil, kalıcı gelecek!

Ağrı'ya sağlanan 5.105 kişilik istihdam desteğini önemsiyoruz. Ancak bununla yetinmek zorunda değiliz.

Bir şehrin başarısı, kaç kişiye geçici iş imkânı sağladığıyla değil, kaç insanına kendi emeğiyle yaşayabileceği kalıcı bir gelecek sunduğuyla ölçülmelidir.

Gençlerimizin başka şehirlerde iş aramak zorunda kalmadığı, üreticimizin emeğinin değer bulduğu, yatırımcının güven duyduğu ve ihracat yapan işletmelerin çoğaldığı bir Ağrı hayal değil, ortak sorumluluğumuzdur.

Ağrı'ya iş dağıtmak elbette kıymetlidir; fakat Ağrı'da iş üreten bir ekonomi kurmak çok daha kıymetlidir.

Bizim derdimiz bir müjdeyi eleştirmek değil, müjdelerin kalıcı refaha dönüşmesini sağlamaktır.

Unutmayalım:

Balık dağıtmak günü kurtarır. Balık üreten, işleyen ve pazarlayan bir ekonomik düzen kurmak ise nesillerin geleceğini kurtarır.

Ağrı'nın geleceğine dair bir iddiamız var:

Birlikte düşünmek, birlikte üretmek, birlikte başarmak!