Düşünün...
Yıllardır iktidarda olan ve geniş kitlelerin teveccühünü kazanmış bir siyasi parti düşünün.
Bu partinin il başkanı olmayı kim istemez?
Sanırım herkes ister.
Çünkü makamı, itibarı, nüfuzu ve sözü dinlenen bir konumu kim reddeder?
Şimdi parti çıkıp şöyle dese:
"Beni en iyi bilen ve en iyi anlatan, benim il başkanımdır."
Böyle bir açıklamadan sonra ne olur?
Birçok kişi ortaya çıkar; partiyi en iyi kendisinin bildiğini, onu en güçlü şekilde kendisinin anlattığını iddia eder ve il başkanı olduğunu söyler.
Peki, bu iddiada bulunanların hepsinin samimi olduğunu söyleyebilir miyiz?
Elbette hayır.
İçlerinden makam hırsıyla hareket edenler çıkar,
Menfaat peşinde koşanlar çıkar,
Nüfuz avcıları, fırsatçılar ve güç tüccarları çıkar...
Hepsi bir ağızdan:
"Asıl temsilci benim." der.
Peki, buna hangi siyasi iktidar partisi izin verir?
Hiçbiri.
Çünkü her partinin bir tüzüğü ve bir yetki sistemi vardır.
Parti şöyle dese:
"Benim yetki verdiğim falanca kişi ancak benim adıma konuşabilir..."
İşte o anda bütün sahte temsil iddiaları kendiliğinden sona erer.
Çünkü herkes bilir ki bir kurum adına konuşabilmek için onu sevdiğini söylemek yetmez; yetki sahibi olmak da gerekiyor.
Bir de şu açıdan düşünelim...
Bir siyasi partinin il başkanlığına, hatta bir şirketin en sıradan bayiliğine bile merkezin izni olmadan kimse yetkili olamazken;
(Allah'ın açıkça bildirdiği hakikatleri; hikmet, bilgi ve güzel öğütle insanlara hatırlatanları tenzih ederim.)
Allah adına konuşmaya, neden herkes kendisini yetkili görüyor?
Allah adına konuşan herkesin samimi olduğunu söyleyebilir miyiz?
