Kendi dar kalıplarıyla etrafına ördüğü duvarlar içerisinde depreşen;
İnsanlığı, empatiyi, özgür iradeyi unutmuş; atomu parçalamaktan daha zor, kırılmaz önyargılarıyla:
Kendisine asla değer katmamış düşünceleri(!) var; ölümü pahasına savunur.
Çevresine bir ateş böceği kadar ışık saçmamış fikirleri(!) var; ölümü pahasına savunur.
Sinesinde zerre kadar merhamet barındırmamış, ruhunu kirden arındırmamış erdemleri(!) var; ölümü pahasına savunur.
Çağa, medeniyete, insanlığa, küresel kimliğe kapalı;
Hurafelere, kavgalara, tapmalara, fedailiklere açık…
Tamir etmekte bir kukladan, tahrip etmekte barut fıçısından farksız:
“Yak” deseler düşünmeden yakar,
“Vur” deseler düşünmeden vurur.
Yaşadığı memleketin, kimliğini taşıdığı ülkenin, ait olduğu dünyanın varoşlarında ancak barınabilmiş…
Nefretin kavgasını sürmüş, sevginin paylaşımından tat almamış:
“Sev” deseler hakaret anlar,
“Sar” deseler ihanet anlar.
Uhrevi, dünyevi ve insani bütün değerleri kendi hastalıklı kafasının doğrularına hapsetmiş.
Hayalindeki cennet için, yaşadığı yeri cehenneme çevirmede ustadır.
Kafasındaki davayı yaşatmak için, insani değerleri öldürmede ustadır.
Fakat dünyanın neresinde olursa olsun, evrensel insani dilin ve kardeşliğin cahilidir.
İster Avrupa’nın göbeğinde yaşasın, ister Afrika’nın çöllerinde…
Dili, dini, ırkı, iklimi farklıdır; fakat tek tip kafanın mantığı aynıdır:
“Benim gibi düşünmeyen yok olmalıdır.”
