Gülavi Bey, çakarlı makam aracıyla şehre geldi. İl başkanlığının önünde herkes, çiçeği burnunda yeni vekili karşılamak için toplanmıştı.
Tokalaşma sırası, parti kurucusu ve Seçim Koordinasyon Merkezi Başkanı Çakır'a geldi.
Gülavi Bey, Çakır'ın elini sıktı. Parlak yüzüne dikkatlice baktı.
"Sizi bir yerden tanıyorum. Siz de mi Ankara'dan geldiniz?" diye sordu.
Çakır, bu söze içerledi.
"Hayır, vekilim..." diye sitem etti.
Gülavi Bey hafızasını yokladı ama bir türlü çıkaramadı.
"Peki, sizi nereden tanıyor olabilirim?" diye sordu.
Çakır'ın parlak yüzü, öfkeden kararmaya başladı.
"İki ay boyunca karşılıklı seçim çalışması yaptık ya, Sayın Vekilim..." dedi.
Gülavi Bey'in yüzüne memnun bir ifade yerleşti.
"Haa... Anladım. Seçimden sonra bizim partiye geçtiniz..." dedi, gayet ciddi bir ifadeyle.
İl Başkanı araya girecekti ki Gülavi Bey, ona dönerek sitem etti:
"Bu arada, böyle parlak transferlerden benim de haberim olsa iyi olur..." dedi.
Gülavi Bey'e büyük teveccüh vardı.
Kendisi ise bu teveccühe bir türlü anlam veremiyordu.
Öyle ki...
Akşam yemeğinde partililerle otururken yanındaki danışmanına dönüp öfkeli öfkeli söylendi:
"Tek vekil olmak çok kötü... Başka vekil olmayınca bunlar yemek yerine iştahla bana bakıyorlar..." dedi.
Nihayet Ankara'ya dönüş vakti geldi.
Gülavi Bey, partililerle tek tek vedalaştı. Kendisine arabanın kapısını açan İl Başkanı'na dönerek,
"İl Başkanımıza selam söyleyin..." dedi.
İl Başkanı, "Bu kadarı da olmaz..." der gibi sinirlenip kapıyı sertçe çarptı.
Gülavi Bey, arka camı indirdi, gayet sakin bir ifadeyle,
"Kapıyı yağlamak gerekiyor. Aç kapa, aç kapa... Bozulmuş tabii..." dedi.
Dönüş yolunda danışmanı artık dayanamadı.
"Sayın Vekilim, sevmeseniz de katlanacaksınız. Siz artık bu şehrin vekilisiniz..." dedi.
Gülavi Bey, içini çekip hüzünlendi.
"Sahili olan şehirler vardı, karizması olan şehirler vardı... Bana da bu dağın başı düştü. Sevmedim ama ne yapalım... Nikâh kıyıldı bir kere..." dedi.
