Partisi, seçim çalışması boyunca konaklaması için Gülavi Bey'e öğretmenevinde oda ayarlamıştı.
Ama Gülavi Bey her akşam kayboluyordu.
Bir gece yarısı il başkanı yine telaşlı telaşlı aradı, sinirle söylendi:
"Sayın vekilim, bu sefer nerdesiniz?"
"Odamdayım..."
"Öğretmenevi müdürü daha yeni aradı, yine uğramadığınızı söyledi."
Kısa bir sessizlikten sonra:
"Aaa... Burada DSİ Misafirhanesi yazıyor. Halbuki dün şeker fabrikası misafirhanesi yazıyordu..."
İl başkanı bağırmak zorunda kaldı.
"Sayın vekilim, Allah aşkına sizin orada ne işiniz var?"
Gülavi Bey istifini hiç bozmadı.
"Biliyorsunuz bende ayrımcılık yok, neticede hepsi devlet misafirhanesi..." dedi.
Seçim çalışmaları hız kazanmıştı.
Son bir haftaya girilmiş, siyaset sahnesi alev alev yanıyordu.
Seçim ekibi sabah erkenden, Gülavi Bey’i almak için konakladığı misafirhanenin bahçesine gitti.
Gülavi Bey, bir ağacın gölgesinde oturmuş; bir eliyle sigara tutuyor, diğer eliyle gözyaşlarını siliyordu.
Seçim heyeti tedirgin oldu, koşup merakla sordular durumu.
Gülavi Bey, çocuklar gibi sızlandı.
"Vekillik mekillik istemiyorum. Seçim bir an önce bitse de bu cehennemden kurtulup gitsem..." dedi.
Seçim günü gelip çattı.
Gülavi Bey gidip oyunu kullandı, sandık başında yerel medyaya bol bol poz verdi.
Çıkışta, il başkanını sordu.
"Sayın vekilim, perdenin arkasında çok durdunuz, hayırdı?"
Gülavi Bey, ciddi ciddi anlatı.
"Yedi parmak saçan el fenerini aradım ama bulamadım. Ben de ona en yakın şık olan altı parmağa mühür bastım..." dedi.
Nihayet seçim bitti.
Gülavi Bey milletvekili seçildi ve Ankara'nın yolunu tuttu.
Kendisini ziyarete giden il parti heyetinin telefonlarına cevap vermedi.
Seçim döneminde belediyenin imkanlarını kendisi için seferber eden belediye başkanı, Gülavi Bey’e telefonla mesajı gönderdi.
"Sayın vekilim ben Baki, sizi heyet olarak ziyaret etmek için Ankara'ya geldik..." diye yazdı.
Üç dakika sonra, Gülavi Bey'den mesaj geldi.
"Meclis tatilde... Çalışanlar izinli... Bilginize."
(Devam edecek)
