Tarih boyunca rehberler fikirleri nedeniyle yargılandı, idam edildi veya ağır mahkûmiyetler yaşadı.
Kralların sofralarından düşen kırıntılarla beslenenler ise baş köşeye minder serdiler.
Ama tarih hiç yanlış yapmadı.
Rehberleri hep "cevher" olarak halkın gönlüne, beynine kaydetti; beslenenleri ise "anılmaya değmez" diyerek unutulmaya terk etti.
Mesela;
Batı felsefesinin kurucularından Sokrates, düşünceleri yüzünden mahkemeye çıkarıldı, idam edildi.
Bu gün Sokrates hâlâ yaşıyor: Onun fikirleri üniversitelerde okutuluyor, eserleri tartışılıyor.
Ama o dönemde krallıktan beslenenlerin isimleri dahi hatırlanmıyor.
Mesela;
İlmî ve adlî bağımsızlığın önemli savunucularından Ebu Hanife, düşünceleri yüzünden baskı gördü, kırbaçlandı ve zindanda vefat etti.
Bu gün Ebu Hanife hâlâ yaşıyor: Milyonlarca insan onun görüşlerinden faydalanıyor.
Ama o dönemde saraydan beslenenlerin adı tarihin tozlu sayfalarında kaybolup gitti.
Mesela;
Avrupa'daki reform hareketlerine ilham veren Jan Hus, düşünceleri yüzünden yargılandı ve idam edildi.
Bu gün Jan Hus hâlâ yaşıyor: Düşünceleri tarih kitaplarında yer alıyor.
Ama o dönemde kiliseden beslenenler, tarihçiler tarafından bile bilinmiyor.
Mesela;
Eşit haklar ve insan onurunun sembollerinden Nelson Mandela, düşünceleri yüzünden 27 yıl cezaevinde kaldı.
Bu gün Nelson Mandela hâlâ yaşıyor: Adı dünyanın dört bir yanında özgürlük ve insan haklarıyla birlikte anılıyor.
Ama o dönemde apartheid rejiminden beslenenler tarihin karanlığında kayboldu.
Bu konuda yüzlerce örnek verilebilir.
Yerelden de onlarca örnek vermek mümkün, şöyle bir etrafınıza (iktidar-muhalefet, siyaset-stk farketmez) bakın, görün. Yaşlılara sorun ve dinleyin...
Halk irfanının "kamuoyu vicdanı" diye bilinen terazisi çok hassastır. Orada kim nasıl tartılmışsa gerçekte de öyledir.
Ve o terazi, makamdakilerin sofrasındaki kırıntılarla beslenenleri, o gün baş köşede otursalar bile, asla "cevher" olarak göstermedi, göstermez.
Ondandır kamuoyu, beslenenlere asla gönül makamını açmadı, açmaz.
