İki samimi arkadaş, iş yerinde oturup sohbet ediyorlar.
Derken iş yeri sahibinin küçük kızı içeri giriyor:
“Baba, para verir misin? Ekmek alacağım...” diyor.
Baba, kızına bakıp kaba bir dille söyleniyor:
“Ne ekmeği kız! Daha sabah ekmek almıştın. Para mara yok, haydi eve!”
Küçük kız, para almadan, suratını asıp çıkıp gidiyor.
Misafir olan arkadaş, sitem ediyor:
“Ne kadar kaba bir babasın! Biraz daha kibar olsan olmaz mı? Çocukla böyle mi konuşulur?”
Aradan birkaç gün geçiyor.
İki samimi dost yine iş yerinde oturuyorlar.
Tevafuk bu ya, küçük kız yine içeri giriyor:
“Baba, ekmek alacağım. Para verir misin?” diyor mahcup bir ifadeyle.
Baba, bu defa önce karşısında oturan arkadaşına bakıyor. Sonra cebinden para çıkarıp kızına uzatıyor ve son derece nazik bir ifadeyle:
“Kızım, lütfen! Daha sabah beş ekmek almıştım. Lütfen az ekmek yiyin...” diyor.
Yaşanmış bu hikâye yeri geldiğinde hep düşer aklıma.
Neden mi?
“Çok ağır yazıyorsunuz, dilinizi yumuşatsanız olmaz mı?” diye sitem ediyor sevdiğim dostlar.
“Bu sefer dostlarımı dinleyeceğim, kibar olacağım.” diyorum.
Sonra içimden bir ses, ilham perisi olsa gerek, “Dur hele, ne kibarlığı!” diye bağırıyor ve ekliyor:
“Sen, memleketin dertlerini yazıyorsun, aşk mektubu değil...”
İlham perim ile dostlarım arasında kaldım.
Allah, uyaran samimi dostlarımızın sayısını artırsın; memlekette de aşk tadında bir hayat yaşatsın.
Yoksa ilham perisini susturup kibar olmak çok zor değil...
