Bektaşi’nin biri kasabada her gün,
“Her şey Allah’tan, her şey Allah’tan...” diye mırıldanarak dolaşır dururmuş.
Bir gün kasabanın serserilerinden biri, yine böyle mırıldanarak dolaşmakta olan, Bektaşi’ye arkasından sessizce yaklaşmış ve ensesine okkalı bir tokat atmış.
Canı fena hâlde yanan Bektaşi, sinirden yaşaran gözlerle pürhiddet dönüp serseriye bakmış.
Serseri arsız arsız sırıtmış:
“Öyle ne bakıyorsun, baba eren?” demiş. “Hani her şey Allah’tandı?”
Bektaşi, tokadın acısından yaşaran gözlerini serseriden ayırmadan cevap vermiş:
“Tabii ki her şey Allah’tan da, ben hangi deyyusu aracı ettiğine bakıyorum.”
Canı yanan Bektaşi gibi, şöyle dönüp ensemize tokat atanlara bakıyorum:
İçim acıyor...
Ahmed-i Xani gibi bir rehberin mirasına sahip olmamıza rağmen, maalesef, hâlâ birlik olmayı beceremiyoruz.
Cehaletimize teslim olmuşuz.
İhtilaflarımız üzerinden kavgaya tutuşmuşuz.
Zaruretlerimiz karşısında boyun eğmeyi öğrenmişiz.
Bu memleket için yasal zeminde bir lobi çalışmasını bile beceremiyoruz.
Lobi oluşturmaya çalışanlar var.
Sağ olsunlar, onlar da çalışmaların ikinci gününde mevki ve makam sahiplerini,
“Bak, adam oldum...” havasıyla marifetmiş gibi ziyarete koşuyorlar.
Memleketi değil, kendilerini tanıtıyorlar. Gücü memlekete değil, kendilerine devşiriyorlar.
Hâl böyle olunca, ensemize tokat atanlar da hiç eksik olmuyor...
Ne diyelim? Onlar da aracı!
“Tabii ki her şey Allah’tan.”
