Bir zamanlar iyi kalplı bir oduncu varmış. Ormanın içindeki küçük bir kulübede yaşarmış.
Bir gün kulübesinde yangın çıkmış. Yangın kısa sürede büyümüş ve kulübesini kül etmiş.
Oduncu, eşeğine binip yola koyulmuş. Ağaçların arasında ilerlerken birinin kendisine seslendiğini duymuş.
Başını kaldırınca, konuşanın bir bülbül olduğunu görmüş.
Bülbül:
“Senin hâline çok üzüldüm. Şimdi bir büyü yapacağım, eşeğin çok güzel şarkılar söylemeye başlayacak. Sen de onunla gösteriler yapıp para kazanacaksın.” demiş.
Bülbül sözünü bitirir bitirmez, eşek güzel şarkılar söylemeye başlamış.
Oduncu, o şehir senin, bu kasaba benim dolaşmaya; eşeğine şarkılar söyleterek kendisine para, eşeğine itibar kazandırmış.
Günler böyle akıp gitmiş.
Bir gün yine bir gösteriye yetişmek için aceleyle giderken, eşeğine sihir yapan bülbülün yardım isteyen sesini duymuş.
Bir kedi bülbülü yakalamış ve yemek üzereymiş.
Oduncu, bülbülü kurtarmak için eşeğini durdurmak istemiş ama, gösteriyi kaçırırsa itibarından olacağını düşünen eşek, oduncuyu dinlememiş.
Oduncunun talimatına, bülbülün çırpınışlarına aldırmadan hızla yoluna devam etmiş.
Gösteri başladığında herkes heyecanla eşeğin şarkısını bekliyormuş.
Fakat eşek, her zamanki gibi güzel şarkılar söylemek yerine eskisi gibi anırmaya başlamış.
Oduncu neye uğradığını şaşırmış. Kendisini şarlatanlıkla suçlayan izleyicilerin elinden canını zor kurtarmış.
İşte o zaman anlamış:
Bülbül ölmüş, büyü bozulmuş.
Fon meselesi patlak verince aklıma bu hikâye geldi.
Bülbülün büyüsüyle güzel şarkılar söyleyen, o şarkılar sayesinde itibar ve imkân kazanan eşekler; bülbülün kendisini zarara uğratınca büyü bozulur.
Geriye ne mi kalır?
Fon değil, don...
Koklasınlar!
Belki akıllanırlar diye değil; güzel şarkılar söyleyen diğer eşeklere ibret olurlar diye.
Neticede:
Oduncuya da yazık, bülbüle de...
