Soğuk bir sonbahar günüydü. Yanılmıyorsam ikindi vaktiydi, şeker pancarı tarlasında pancar topluyordum.
Civar tarlaların tamamı işçi doluydu.
Köyün neredeyse bütün aileleri, bizim gibi; kadın, erkek, genç, yaşlı, çocuk demeden tarladaydı.
Herkes alın terini toprağa katıyor, aylar süren emeğin karşılığı olan şekerpancarını; söküyor, topluyor, kesiyor ve römorklara yüklüyordu.
Bir anda çalışanlara sanki sihirli bir değnek değdi.
Çalışanlar durdu, beller doğruldu, herkes aynı anda tek bir noktaya kilitlendi.
Tarlalara bir bayram havası çöktü.
Görenler görmeyenlere eliyle işaret ediyor, "Bak, bak..." diye sesleniyordu.
Merak, sevince; sevinç ise tarifsiz bir heyecana dönüştü...
O heyecanın içinde ben de başımı kaldırıp işaret edilen tarafa baktım.
Doğu tarafımızda, ufkun hemen üzerinde iri, bembeyaz bir buhar gökyüzüne doğru yükseliyordu.
Masmavi göğe ağır ağır tırmanıyor, yükseldiği yerde küçük bir buluta dönüşüyordu.
Alkışlar... Sevinç çığlıkları... Dakikalarca süren ıslıklar...
Sevinçten gözlerimin yaşardığını hatırladığım ilk an, o andır.
Çünkü o beyaz buhar, sıradan bir buhar değildi.
Ağrı'ya yapılan ilk ve tek büyük sanayi yatırımı olan Ağrı Şeker Fabrikasıydı.
O gün ilk kez bacasını tüttürmüş, ilk ürününü işlemeye başlamıştı.
Ben, o gün henüz on bir yaşındaydım.
Gördüğüm şey sadece gökyüzüne yükselen buhar değildi.
İşti...
Üretimdi...
Alın terinin değer bulmasıydı...
Binlerce ailenin kalkınmasıydı...
Köylerin canlanmasıydı...
Kazançtı...
Umuttu...
Ve en önemlisi, gelecekti.
O gün gördüğüm, Ağrı'ya yapılan ilk ve tek büyük yatırımdı.
Sonrasında da yapılmadı zaten.
