İnsani yaşam endeksinden eğitime, ekonomik verilerden sağlığa kadar her alanda Türkiye'nin son sıralarında yer aldığımız resmi olarak kesinlik kazanmıştır.
Ortada inkâr edilemeyecek bir gerçek vardır: Hastayız.
Bu noktadan sonra bu duruma nasıl düştüğümüzü tartışmanın bir kıymeti harbiyesi yoktur.
Asıl konuşmamız gereken konu şehrimizin, dolayısıyla bizi her alanda geri bırakan bu kronik hastalığın teşhis ve tedavisidir.
Mevcut durumumuza bir araştırmacı gözüyle baktığımızda:
Şehrimiz için; eğitimi, ekonomiyi, tarımı ve yaşam kalitesini dert edinen kişi ve kuruluşlar pek yoktur, olanlara da halk olarak destek vermiyoruz.
Ama ideolojik davrananları omuzlarımızda taşımaya devam ediyoruz.
Aynı araştırmacı gözle bizi temsil edenlere (siyaset, sivil inisiyatif) baktığımızda:
Ağrı'nın eğitimini, ekonomisini, tarımını veya yaşam kalitesini dert edinip kamuoyu oluşturmak amacıyla basın açıklaması bile yapan yok.
Ama dünyanın herhangi bir yerindeki ideolojik meseleler gündeme geldiğinde, sokaklara dökülüp eylem yapan çok.
Aynı araştırmacı gözle bakıldığında, hastalığımızı teşhis etmek için filozof olmaya gerek yoktur.
Anlaşılıyor ki Ağrı'nın kronik hastalığı fiziksel değil, psikolojiktir.
Sorun şehirden veya coğrafyadan değil; halktan ve temsilcilerinden kaynaklanmaktadır.
Halk olarak;
Yıllarca süren problemler bizde öğrenilmiş çaresizliği oluşturmuştur.
“Nasıl olsa değişmez” düşüncesi yaygınlaşmış; yoksulluk, işsizlik, cehalet ve geri kalmışlık zamanla olağan hale gelmiştir.
Temsilcilerimiz ise;
Şehrimizde somut proje üretmeye ilim, irfan, güç ve cesaretleri yetmediğinden; yereldeki sorumluluklardan kaçıp, prestij sağlayan küresel meseleler üzerinden kendilerine sembolik bir değer üretme çabasındalar.
Sonuç olarak Ağrı'nın kronik hastalığı yoksulluk, işsizlik veya geri kalmışlık değildir. Bunlar tedavi edildiğinde hızla iyeleşebilen hastalıklardır.
Ağrı'nın asıl kronik hastalığı; sorunlarını normalleştiren, önceliklerini karıştıran ve kendi şehrinin meselelerini sürekli geri plana atan halkının, psikiyatrik vakaya dönüşmüş düşünce yapısındadır.
Halk, hasta olduğunu asla kabul etmiyor; temsilcileri ise doktor elbisesiyle küresel hastalıklara reçete dağıtarak doktorculuk oynuyor.
(Devam edecek)
