Aydınlanma alanında büyük başarılar elde eden Bilgin'e sordular.
"Sizin hocanız kim?" diye.
Bilgin,
"Benim hocam yok ama rehberim bir Meczup'tur." dedi ve anlatmaya başladı:
"Bir gün gezinirken, dere kenarında çamurdan heykel yapan bir Meczup ile karşılaştım. Etrafında çamurdan yapılmış ama kırılmış, dağıtılmış onlarca heykel parçası vardı.
'Ne yapıyorsun?' diye sordum. 'Put yapıyorum' diye cevap verdi.
'Tapmak için mi yapıyorsun?' diye sordum, Meczup sinirlendi. 'Hayır! Aydınlanmak için yapıyorum.' dedi.
Etrafındaki kırılmış, dağıtılmış heykelleri gösterdim. 'Bunları da aydınlanmak için mi yapmıştın?' diye sordum.
'Evet, beni aydınlatsınlar diye yaptım.' dedi.
'Öyleyse, neden parçalayıp dağıttın?' diye sordum.
'Bana aydınlık yerine karanlık etmeye başladılar, halbuki ben aydınlanmak istiyordum." dedi Meczup.
Bir daha sordum:
'Sana karanlık ettiklerini nasıl anladın?'
Meczup cevap verdi:
'Çünkü Allah ile arama her giren, bana karanlık ediyor' dedi ve ķırıp dağıttığı heykel parçalarını göstererek:
'Mesela bu lider putuydu, bu makam putuydu, bu servet putuydu, bu şöhret...'
'Tamam, tamam anladım!' dedim ve bir daha sordum:
'Şimdi yaptığın, şu elindeki put ne putudur?'
'Bilgin putudur...' dedi.
'Onu da kırıp dağıtacak misin?' diye sordum.
Meczup gülümsedi:
'Karanlık etmeye başladığında, onu da kırıp dağıtacağım.' dedi.
'Bilgin putunun, karanlık etmeye başladığını nasıl anlayacaksın?' diye sordum. Meczup'un yüzüne ciddiyet indi:
'Ahiretimi cennete çevirmek için uğraşmaya başladığında anlayacağım.' dedi.
'Birisinin, ahiretini cennete çevirmek isteğiyle uğraşması kötü birşey değil ki?' dedim.
Meczup sinirlendi:
'Ahiretini cennete çevirmek insanın kendi imtihanıdır! Bilgin'in imtihanı ise insanın dünyasını cennete çevirmektir!' dedi.
O günden sonra:
İnsanların huzur ve mutluluğu için; dünya ile aralarına çok girdim ama Allah ile aralarına hiç girmedim.
Ve imtihanımın: insanların dünyasını cennete çevirmeye çalışmak olduğunu anladım."
(Orjinal öyküdür, kaynak belirtilmeden alıntı yapılamaz.)
